Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017

 Φαράγγι Λαγκάδας



(Δ.Δ. Μοναστηρακίου)


Μετά το Μοναστηράκι προς το Βυδιάκι  υπάρχει ο χωματόδρομος αριστερά προς το δάσος της Κάπελης σε δεξιά στροφή όπου υπάρχει και  η αγροικία του Παπα-Γιάννη. Η διαδρομή οδηγεί αμέσως στο πυκνό και πανέμορφο δάσος της Κάπελης, μέχρι που ο δρόμος χωρίζει στα δύο με σχήμα Υ και πινακίδα που γράφει «προς Αϊ Γιώργη» σε υψόμετρο 628μ. Από δεξιά συνεχίζουμε μέχρι που δυσκολεύει κατηφορικά σε αδιέξοδο πάνω από τη Λαγκάδα στα 511μ. ύψομ. και συντεταγμένες 34 45 632-21 49 702. 
Το μονοπάτι που ακολουθεί για 200 μέτρα περίπου πορείας οδηγεί στη κοίτη με την ρεματιά της Λαγκάδας που είναι απορροή από το δάσος της Κάπελης με ανατολική κατεύθυνση προς τον Άρση ποταμό. Κάτω από τα τεράστια πλατάνια δίπλα ή μέσα από τα τρεχούμενα νερά συνεχίζουμε και σε λίγο συναντάμε ένα στένωμα  «πόρτα», όπως αλλιώς ονομάζουμε. 












Σε λίγα μέτρα υπάρχει καταρράκτης 6 μέτρων με κρίκους σε καρφιά για τη χρήση των σχοινιών. Το σημείο αυτό θυμίζει με την πυκνότατη βλάστηση τις τροπικές ζούγκλες.




Εκεί θα βρούμε μεγάλα τμήματα πετρωμάτων από κατολισθήσεις και περνάμε ανάμεσά τους.




Πιο κάτω μας εντυπωσιάζει πλευρικός καταρράκτης από τη δεξιά κοίτη τον οποίο δημιουργεί εποχιακή ροή από πηγή του δάσους. Στη συνέχεια θα συναντήσουμε μικρό καταρράκτη 4 μέτρων τον οποίο κατεβαίνουμε με χρήση σχοινιού ή με προσοχή απ’ την αριστερή πλευρά της κοίτης που υπάρχει κατέβασμα. Η πορεία συνεχίζει για το άγριο και έντονο ανάγλυφο του φαραγγιού με ψηλά και κάθετα τοιχώματα, όπου θα κατεβούμε σε στενό αύλακα με αρμάτωμα από μικρό πλατάνι. 






Μετά ανοίγει η ρεματιά και συνεχίζουμε την πορεία και σε κάποιο σημείο θα προσέξουμε στη δεξιά πλευρά ψηλά στο τοίχωμα εντυπωσιακούς σταλακτίτες. Στη συνέχεια θα χαθεί το νερό και αργότερα θα εμφανιστεί και πάλι η ροή του.












Η πορεία μας οδηγεί σε επόμενο καταρράκτη 3 μέτρων που είναι ο τελευταίος. Εδώ υπάρχει ανθρώπινη επέμβαση με το μυλαύλακα να κλέβει νερά από το πλάι για την απαιτούμενη πτώση και εκμετάλλευση της δυναμικής των ενέργειας. Κατεβαίνουμε με σχοινί και σε λίγο θα παρατηρήσουμε το τοπίο να αλλάζει, αφού οι πλαγιές χαμηλώνουν και μας οδηγούν στην έξοδο μετά από 4 ώρες περίπου συνολικής πορείας 7.580 μ. 






Εκεί υπάρχει χωματόδρομος στα 243μ υψομ και θα πρέπει να έχουμε αφήσει αυτοκίνητο κατεβαίνοντας από το Βούτσι μέσω του Αι Λιά στην περιοχή του οικισμού των Αρσηναίων με τη βίλα του Γιώργου Δουρίδα και το χαρακτηριστικό της ψηλό πύργο παρατήρησης. Λίγο μετά τη συμβολή της Λαγκάδας με τον Άρση υπάρχει το γεφύρι που συνδέεται ο χωματόδρομος αυτός με το Βούτσι. Αν δεν περάσουμε το γεφύρι και συνεχίσουμε το χωματόδρομο προς το νότο και τη ροή του Άρση θα φτάσουμε στο Τουμπίσι με τη μεγάλη γέφυρα του Λάδωνα και με τον αυτοκινητόδρομο προς Βυτίνα ή Πύργο.






  

(από τις δράσεις του Σπηλαιολογικού Ομίλου Ταϋγέτου - Πάρνωνας, "ο Ποσειδών")

Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2017

 Φαράγγι Άρσηνος ποταμού 



(Δ.Δ. Μοναστηρακίου -Μαυρολίμνα)


Βρισκόμαστε στο Μοναστηράκι
Από την γραφική πλακόστρωτη πλατεία, με τη πέτρινη εκκλησία και το καμπαναριό κολλημένο απέναντι στο κτίριο του παλιού σχολειού  κατεβαίνουμε προς τον Άγιο Νικόλαο που είναι μετά τα τελευταία σπίτια. Ο τσιμεντόδρομος οδηγεί σύντομα στο γεφύρι της "Κρεμμυδούς" του Άρσηνος ποταμού για να κατεβούμε στην κοίτη του. Περνάμε από την καμάρα και συνεχίζουμε κάτω από τα πυκνά πλατάνια. Συναντάμε εγκαταλελειμμένο νερόμυλο μέχρι που στη πορεία μας οι πλαγιές στενεύουν και ορθώνονται.  







Στη διαδρομή αυτή, κάτω από το ύψος της ξωκλησιάς του Άϊ Γιώργη, που εξερευνήθηκε με αφορμή την υλοποίηση του εν λόγω Σχεδίου Δράσης, συναντήσαμε στο άγριο τοπίο του φαραγγιού πέντε καταρράκτες για αρμάτωμα (με ανοξείδωτους κρίκους για τη χρήση των σχοινιών). 

Τα νερά ήταν δροσερά και οι φόρμες νεοπρενίου προστάτευσαν τα σώματα της ομάδας εξερεύνησης. Οι βάθρες ήταν άπατες με βαθυπράσινα νερά, ώστε ορθά αποδόθηκε η ονομασία από τους Γορτύνιους ως "μαυρολίμνες". 
Τα κατεβάσματα στο απολαυστικό αυτό canyoning της περιοχής φτάνουν τα 9 και 10 μέτρα μέχρι το μύλο, όπου συναντάμε και το παραφάραγγο της Βρυσούλας.













































με θέα το Ντούνισο  και την Άρδενη



















Από εκεί συνεχίζουν και οι επόμενες 3 γνωστές μαυρολίμνες 

που 

θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα τουριστικό σημείο για την περιοχή και τους λάτρες της παρθένας φύσης.

(από τις δράσεις του Σπηλαιολογικού Ομίλου Ταϋγέτου - Πάρνωνας, "ο Ποσειδών")

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΣ ΜΑΜΑΣ  (ΑΡΣΗΝΑΙΑ πρώην ΖΑΒΕΤΗ)





ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΜΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΒΟΣΚΩΝ

      Του Αγίου Μάμα, σήμερα, προστάτη των βοσκών... Ενός έφηβου αγίου, που μόλις 15 χρονών, θανατώθηκε βίαια, για την πίστη του...

     Τον Ηρακλή του Χριστιανισμού, τον προστάτη των βοσκών και των υιοθετημένων παιδιών τον παιδομάρτυρα Άγιο Μάμα τιμά με κάθε μεγαλοπρέπεια και εκκλησιαστική τάξη η ενορία του Κάστρου Κυλλήνης, εις τον περικαλλή και μεγαλόπρεπο Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός τμήμα της κάρας του Αγίου Μάμαντα και που αποτελεί μία αέναο πηγή αγιασμού για τον ευσεβή λαό αυτής της ενορίας, καθώς επίσης και για την ευρύτερη περιοχή του Κάστρου -  Κυλλήνης όπου σύμφωνα με την τοπική παράδοση αναφέρονται πολλά θαύματα του Αγίου Μάμαντα, ο οποίος μαρτύρησε για την πίστη του σε νεαρή ηλικία μόλις 15 ετών.
     Τμήμα της Αγίας Κάρας του, βρίσκεται στο Κάστρο της Ηλείας (το ομώνυμο χωριό του Ιστορικού Κάστρου Χλεμουτσίου του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης), όπου και εορτάζεται η μνήμη του Αγίου στις 2 Σεπτεμβρίου με πανηγυρικό Εσπερινό και Θεία Λειτουργία.


Απολυτίκιο Αγίου
Ήχος α`

Παφλαγονίας το κλέος και μαρτύρων αγλάϊσμα,
φύλαξ και φρουρός των Κυπρίων, ανεδείχθης Μάμα μάρτυς ένδοξε.
Την θάλασσαν διήλθεν ώσπερ ζών, και ταύτης τρικυμίας χαλινών,
θαυμασίως λάρνακά σου, Μόρφου τη πόλει κατεστήριξας.
Διό εν τη μνήμη σου σοφέ, ευώδες μύρον βρύει εξ αυτής.
Δόξα τω Θεώ τω ενεργούντι δια σού πάσιν ιάματα.

Βιογραφία:

      Ο Άγιος Μάμας ή Μάμαντας γεννήθηκε στη Γάγγρα της Παφλαγονίας το 260 μ.Χ., από γονείς χριστιανούς, το Θεόδοτο και τη Ρουφίνα, όταν αυτοί ευρίσκοντο φυλακισμένοι, όπου πέθαναν προσευχόμενοι. Έτσι ο Μάμας, από την βρεφική του ηλικία έμεινε ορφανός. Όμως, μια πλούσια χριστιανή γυναίκα, η Αμμία, τον υιοθέτησε και τον ανέθρεψε με στοργή μητρική και σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Επειδή δε ονόμαζε τη θετή του μητέρα συνεχώς μάμα, (δηλ. μαμά), ονομάστηκε Μάμας.
      Όταν έγινε 15 χρονών, πιάστηκε από ειδωλολάτρες, με την κατηγορία ότι δημόσια, δίχως κανένα φόβο, ομολογούσε το Χριστό. Μόλις τον συνέλαβαν, τον χτύπησαν αλύπητα, του κρέμασαν στο λαιμό του ένα μολυβένιο βαρίδιο και τον έριξαν στη θάλασσα. Όμως με τη δύναμη του Θεού σώθηκε. Έπειτα τον ξανασυνέλαβαν και τον έριξαν σε αναμμένο καμίνι και μετά τροφή στα θηρία. Αλλά επειδή και απ’ όλα αυτά σώθηκε θαυματουργικά, διαπέρασαν την κοιλιά του με τρίαινα. Και έτσι μαρτυρικά και ένδοξα αναχώρησε απ’ αυτή τη ζωή. 



      Μας θυμίζει δε τα λόγια του Κυρίου, που είπε: «όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίου, ιη΄ 4). Όποιος, δηλαδή, ταπεινώσει τον εαυτό του σαν το παιδάκι αυτό, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών.
Ο Άγιος Μάμας, είναι ο προστάτης των βοσκών, που εικονίζεται μ’ ένα στραβό ραβδί στο χέρι. Οι τσοπάνηδες τον θεωρούν δικό τους άγιο κι ανήμερα της γιορτής του δεν προβαίνουν σε καμιά βαριά δουλειά.



        Σε πολλά δε μέρη γίνονται πανηγύρια με ξεχωριστή γραφικότητα, όπου πηγαίνουν τσοπάνηδες τραγουδούν και χορεύουν παλιά τραγούδια. Οι τσοπάνηδες του πηγαίνουν τάματα, κυρίως αρνιά και κατσίκια, για να ’χει το δικό του κοπάδι. Έχοντας, λένε, ο άγιος το κοπάδι του παύει να παραπονιέται και να ζηλεύει τα δικά τους. Δε θέλουν μια που τον θεωρούν προστάτη τους να μην έχει τα δικά του ζωντανά. Έπειτα, λένε, όταν ο άγιος φυλάει τα δικά του ζωντανά, φυλάει και προσέχει και τα δικά τους.
       Μια παράδοση που δημιουργήθηκε, όπως φαίνεται, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, δίνει
μια πολύ όμορφη ερμηνεία της εικονογράφησης του αγίου, καβάλα σ’ ένα λιοντάρι και μ' ένα αρνί στα χέρια. Σύμφωνα με τη σχετική παράδοση ο άγιος Μάμας ήταν ένας φτωχός ερημίτης, που ζούσε σε μια σπηλιά κοντά στην κωμόπολη Μόρφου. 
       Μια χρονιά οι φοροθέτες τον έβαλαν να πληρώσει έναν πολύ βαρύ κεφαλικό φόρο. Επειδή ο Άγιος αρνιόταν, κλήθηκε από τον διοικητή σε απολογία. Στον δρόμο που ερχόταν μαζί με τη συνοδεία των στρατιωτών που τον βρήκαν και τον ακολουθούσαν, ένα λιοντάρι πετάχτηκε μπροστά τους κι άρπαξε ένα αρνί, που κυνηγούσε. Τότε ο Άγιος έκαμε νόημα στο θηρίο να σταματήσει, και ν’ αφήσει το θύμα του. Το λιοντάρι υπάκουσε. Σταμάτησε με μιας, κι άρχισε να κουνάει την ουρά του, για να δείξει την υποταγή του. 
       Ο Μάμας, κουρασμένος όπως ήταν από την οδοιπορία, πήρε το αρνί στα χέρια κι αφού καβαλίκεψε το θηρίο συνέχισε τον δρόμο του προς το Διοικητήριο... Όταν ο Διοικητής αντίκρισε το απίθανο αυτό θέαμα, διέταξε ν’ αφήσουν ελεύθερο και να τον απαλλάξουν απ’ τη φορολογία σ’ όλη του τη ζωή. Ο Άγιος αφήκε το αρνί σαν δώρο στον Διοικητή κι έφυγε.
(Ηλίας Τουτούνης)